Helicobacter pylori – objawy, diagnostyka i leczenie zakażenia
- dodano: 18-03-2024
- w kategorii Helicobacter pylori
Helicobacter pylori to bakteria zdolna do przetrwania w środowisku żołądka. Zakażenie jest częste i u wielu osób przez długi czas nie powoduje żadnych dolegliwości. U części pacjentów może jednak prowadzić do przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka, choroby wrzodowej oraz zwiększać ryzyko niektórych chorób żołądka.
Jak rozpoznać zakażenie H. pylori? Samych objawów nie wystarczy – do potwierdzenia aktywnego zakażenia potrzebne jest odpowiednio dobrane badanie.
Helicobacter pylori to bakteria kolonizująca błonę śluzową żołądka. Dzięki wytwarzaniu ureazy – enzymu rozkładającego mocznik – potrafi funkcjonować w kwaśnym środowisku przewodu pokarmowego.
Zakażenie często nabywane jest już w dzieciństwie i bez leczenia może utrzymywać się przez wiele lat. U wielu zakażonych osób nie występują wyraźne objawy, dlatego sama obecność lub brak dolegliwości nie pozwala stwierdzić, czy dana osoba jest zakażona.
Jeżeli zakażeniu towarzyszą dolegliwości, mogą występować między innymi:
Objawy te nie są charakterystyczne wyłącznie dla zakażenia H. pylori i mogą występować również w wielu innych chorobach przewodu pokarmowego. Dlatego rozpoznania nie powinno się stawiać wyłącznie na ich podstawie.
Przewlekła obecność H. pylori może prowadzić do zapalenia błony śluzowej żołądka. Bakteria odgrywa również istotną rolę w rozwoju choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy.
Długotrwałe zakażenie jest ponadto jednym z czynników zwiększających ryzyko raka żołądka oraz chłoniaka MALT. Nie oznacza to oczywiście, że u każdej zakażonej osoby rozwinie się choroba nowotworowa – ryzyko zależy od wielu czynników.
Do diagnostyki można wykorzystać zarówno metody nieinwazyjne, jak i badania wykonywane podczas gastroskopii. Wybór metody zależy między innymi od objawów, wieku pacjenta, wskazań do endoskopii oraz tego, czy badanie wykonywane jest przed leczeniem, czy po nim.
Badanie antygenu H. pylori w kale pozwala wykrywać aktywne zakażenie. Jest metodą nieinwazyjną i może być wykorzystywane zarówno w diagnostyce, jak i do kontroli skuteczności leczenia.
Test oddechowy wykorzystuje aktywność ureazy wytwarzanej przez H. pylori. Pacjent przyjmuje znakowany mocznik, a następnie analizowane jest wydychane powietrze. To również metoda służąca do wykrywania aktywnego zakażenia.
Jeżeli istnieją wskazania do gastroskopii, podczas badania można pobrać fragmenty błony śluzowej żołądka. Materiał może zostać wykorzystany między innymi do badania histopatologicznego oraz testu ureazowego.
Badanie serologiczne pozwala wykryć przeciwciała przeciwko H. pylori. Jego ograniczeniem jest jednak to, że przeciwciała mogą utrzymywać się również po przebytej infekcji. Z tego względu wynik nie zawsze pozwala odróżnić aktualne zakażenie od zakażenia z przeszłości.
Tak. Niektóre leki mogą czasowo zmniejszać ilość bakterii i prowadzić do wyniku fałszywie ujemnego. Dotyczy to między innymi inhibitorów pompy protonowej (IPP), antybiotyków oraz preparatów bizmutu.
Dlatego przed wykonaniem badania warto sprawdzić zalecenia dotyczące przygotowania do konkretnego testu i skonsultować ewentualne odstawienie leków z lekarzem. Leków stosowanych z przyczyn medycznych nie należy odstawiać samodzielnie.
Potwierdzone zakażenie H. pylori wymaga leczenia eradykacyjnego dobranego przez lekarza. Terapia wykorzystuje połączenie leków ograniczających wydzielanie kwasu żołądkowego oraz odpowiednio dobranych antybiotyków, a w niektórych schematach również preparatów bizmutu.
Dobór leczenia może zależeć między innymi od oporności bakterii na antybiotyki, wcześniejszego stosowania antybiotyków, alergii oraz wcześniejszych prób eradykacji. Z tego powodu nie istnieje jeden schemat odpowiedni dla każdego pacjenta.
Ustąpienie objawów nie jest równoznaczne z całkowitą eradykacją H. pylori. Po zakończeniu terapii należy więc potwierdzić, czy leczenie było skuteczne.
Do kontroli wykorzystuje się przede wszystkim test oddechowy, badanie antygenu H. pylori w kale lub – w odpowiednich sytuacjach – badanie materiału pobranego podczas gastroskopii. Badanie kontrolne wykonuje się w odpowiednim odstępie od zakończenia leczenia, ponieważ antybiotyki, preparaty bizmutu i leki zmniejszające wydzielanie kwasu mogą wpływać na wynik.
Dokładna droga transmisji nie zawsze jest możliwa do ustalenia. Uważa się, że bakteria może przenosić się między ludźmi, między innymi drogą oralno-oralną i fekalno-oralną. Zakażenia częściej występują w warunkach dużego zagęszczenia mieszkańców oraz gorszych warunków sanitarnych.
Podstawowe znaczenie profilaktyczne ma więc higiena, w tym dokładne mycie rąk i bezpieczne przygotowywanie żywności.
Dieta może wpływać na samopoczucie i nasilenie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, ale nie zastępuje leczenia eradykacyjnego potwierdzonego zakażenia H. pylori.
Nie istnieje również jedna „dieta na Helicobacter”, którą należałoby stosować u każdego pacjenta. Sposób żywienia warto dostosować do występujących objawów, tolerancji poszczególnych produktów i ogólnego stanu zdrowia.
Konsultacji wymagają przede wszystkim utrzymujące się lub nasilające dolegliwości ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego. Pilnej diagnostyki mogą wymagać między innymi krwawienie z przewodu pokarmowego, smoliste stolce, niewyjaśniona utrata masy ciała, niedokrwistość, trudności w połykaniu czy uporczywe wymioty.
Helicobacter pylori jest częstym zakażeniem, które może przebiegać bezobjawowo, ale może również prowadzić do zapalenia błony śluzowej żołądka, choroby wrzodowej i zwiększenia ryzyka niektórych chorób żołądka.
W diagnostyce aktywnego zakażenia szczególne znaczenie mają test oddechowy oraz badanie antygenu bakterii w kale. Po leczeniu należy potwierdzić skuteczność eradykacji odpowiednim badaniem, zamiast oceniać ją wyłącznie na podstawie ustąpienia objawów.